рассме́ліцца, ‑люся, ‑лішся, ‑ліцца; зак.
Разм. Перастаць баяцца; асмялець. І пачуўшы ціхі ўздых і казытлівы дотык валасоў, рассмеліўся зусім, .. і прыгарнуў .. [Ніну] да сябе. Адамчык.
рассме́шаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад рассмяшыць.
рассме́шваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да рассмяшыць.
рассмяшы́ць, ‑смяшу, ‑смешыш, ‑смешыць; зак., каго-што.
Выклікаць смех, прымусіць смяяцца. Знікла некуды зусім нядаўняя яшчэ рагатуха, якой варта было паказаць палец, каб рассмяшыць да слёз... Васілевіч. Збянтэжаны Міколаў выгляд рассмяшыў і Васіля Раманавіча. Новікаў.
рассмяя́цца, ‑смяюся, ‑смяешся, ‑смяецца; зак.
Пачаць смяяцца гучна, на поўную сілу; засмяяцца. Нехта з салдат не да ладу рассмяяўся. Лынькоў. [Дзяўчына] не магла ўстрымаць усмешкі, а цяпер дык і зусім рассмяялася. Маўр.
рассна́стка, ‑і, ДМ ‑тцы, ж.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. расснасціць.
рассна́сціць, ‑снашчу, ‑снасціш, ‑снасціць; зак., што.
Зняць аснашчанне, аснастку (з судна). Расснасціць яхты.
рассна́шчванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. расснашчваць — расснасціць.
рассна́шчвацца, ‑аецца; незак.
Зал. да расснашчваць.
рассна́шчваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да расснасціць.