радыягра́фія, ‑і,
1. Фатаграфічны метад рэгістрацыі іанізуючых выпрамяненняў.
2. Метад атрымання фатаграфічных адбіткаў у выніку ўздзеяння на плёнку выпрамяненняў радыеактыўных элементаў.
[Ад слова радый і грэч. graphō — пішу.]
радыягра́фія, ‑і,
1. Фатаграфічны метад рэгістрацыі іанізуючых выпрамяненняў.
2. Метад атрымання фатаграфічных адбіткаў у выніку ўздзеяння на плёнку выпрамяненняў радыеактыўных элементаў.
[Ад слова радый і грэч. graphō — пішу.]
радыяло́гія, ‑і,
Навука, прадметам вывучэння якой з’яўляецца тэорыя і практыка выкарыстання крыніц іанізуючых выпрамяненняў для дыягностыкі і лячэння захворванняў.
[Ад слова радый і грэч. logos — вучэнне.]
радыя́льнасць, ‑і,
Уласцівасць радыяльнага.
радыя́льны, ‑ая, ‑ае.
1. Размешчаны па радыусе.
2. Які робіцца, адбываецца ў напрамку па радыусе.
радыяме́тр, ‑а,
Прылада для вымярэння радыеактыўнасці ўзораў прэпаратаў, горных народ, а таксама для вызначэння наяўнасці выпрамянення.
[Ад радыё... і грэч. metreō — мера.]
радыяме́трыя, ‑і,
Сукупнасць метадаў выяўлення радыеактыўных выпрамяненняў і вымярэння праменнай энергіі.
радыя́н, ‑а,
Вугал, які адпавядае дузе, даўжыня якой роўна яе радыусу; выкарыстоўваецца як адзінка вымярэння вуглоў.
[Ад лац. radius — прамень.]
радыя́нны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да радыяна.
радыя́нт, ‑а,
[Ад лац. radians, radiantis — які выпрамяняе.]
радыя́тар, ‑а,
1. Прыстасаванне для ахаладжэння вады або масла, паветра ў маторах аўтамабіляў, трактараў, самалётаў і пад.
2. Награвальны прыбор цэнтральнага ацяплення, які ўяўляе сабой сістэму труб з гарачай вадой або парай унутры.
[Ад лац. radio — выпраменьваю.]