раско́ўзаны, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад раскоўзаць.
2. у знач. прым. Слізкі, коўзкі. Пятро доўга ішоў раскоўзанай вуліцай паўз абшытыя шалёўкай прысадзістыя дамы. М. Стральцоў. Дзверы ў зямлянку былі нізкія. Спуск круты і раскоўзаны. Мыслівец.
3. у знач. прым. Раскіданы, растрэсены коўзаннем. Людзі з .. [фурманак] ціха паглядалі .. на раскоўзаную салому пад сабою. Чорны. Кандрат вельмі ж падазрона зірнуў на раскоўзаны ложак. Лобан.
раско́ўзацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; зак.
Разм.
1. (1 і 2 ас. не ўжыв.). Зрабіцца слізкім, коўзкім ад язды, катання. Дарога раскоўзалася.
2. Захапіцца катаннем, коўзаннем. Хлопцы раскоўзаліся на каньках.
3. (1 і 2 ас. не ўжыв.). Размазацца, расцерціся, раскідацца ад коўзання. Гразь раскоўзалася. Салома раскоўзалася.
раско́ўзаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.
Разм.
1. Яздой або катаннем зрабіць слізкім, коўзкім. Раскоўзаць заснежаную сцежку.
2. Размяць, расцерці, раскідаць, размазаць (нагамі, целам). Пасля таго, як сук абламаўся, чалавек, відаць, сеў на зямлю і сядзеў там, бо было відно, як ён раскоўзаў абцасамі імшыстую зямлю і пассоўваў хвойныя іголкі. Чорны. — Аднойчы я сам чуў, як брыгадзір Мікалай Таўкач паскардзіўся, што ты раскоўзаў ля гумна свежую сцірту саломы. Жычка.
раско́ўзвацца, ‑аецца; незак.
1. Незак. да раскоўзацца.
2. Зал. да раскоўзваць.
раско́ўзваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да раскоўзаць.
раско́ўка, ‑і, ДМ ‑коўцы, ж.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. раскоўваць — раскаваць.
раско́чаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад раскаціць.
раско́чванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. раскочваць — раскаціць.
раско́чвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да раскаціцца.
2. Зал. да раскочваць.
раско́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да раскаціць.