Verbum

рассме́шаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад рассмяшыць.

рассме́шваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да рассмяшыць.

рассмяшы́ць, ‑смяшу, ‑смешыш, ‑смешыць; зак., каго-што.

Выклікаць смех, прымусіць смяяцца. Знікла некуды зусім нядаўняя яшчэ рагатуха, якой варта было паказаць палец, каб рассмяшыць да слёз... Васілевіч. Збянтэжаны Міколаў выгляд рассмяшыў і Васіля Раманавіча. Новікаў.

рассмяя́цца, ‑смяюся, ‑смяешся, ‑смяецца; зак.

Пачаць смяяцца гучна, на поўную сілу; засмяяцца. Нехта з салдат не да ладу рассмяяўся. Лынькоў. [Дзяўчына] не магла ўстрымаць усмешкі, а цяпер дык і зусім рассмяялася. Маўр.

рассна́стка, ‑і, ДМ ‑тцы, ж.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. расснасціць.

рассна́сціць, ‑снашчу, ‑снасціш, ‑снасціць; зак., што.

Зняць аснашчанне, аснастку (з судна). Расснасціць яхты.

рассна́шчванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. расснашчваць — расснасціць.

рассна́шчвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да расснашчваць.

рассна́шчваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да расснасціць.

рассо́ваны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад раставаць.