Verbum

віза, ✂, ж.

1. Паметка службовай асобы на дакуменце.

   • Паставіць сваю візу.

2. Дазвол на ўезд у краіну, выезд ці праезд цераз яе, а таксама паметка ў пашпарце ў знак такога дазволу.

|| прым. візавы, ✂.

візаваць, ✂; незак.

Ставіць на чым-н. візу.

• В. пашпарт.

|| зак. завізаваць, ✂.

|| наз. візаванне, ✂.

візаві (кніжн.).

1. прысл. Твар у твар, адзін насупраць другога.

   • Сядзець в.

2. наз. нескл. м. і ж. Той, хто знаходзіцца насупраць.

   • Мой в.

візіга, ✂, ж.

Прадукт, які вырабляецца са спінной струны (хорды) асятровых рыб.

• Пірагі з візігай.

візір​¹, ✂, м. (спец.).

1. Прыбор для візіравання; відашукальнік.

2. Частка прыцэльнага прыстасавання з вузкай шчылінай.

|| прым. візірны, ✂.

візір​², ✂, м.

У некаторых краінах Блізкага Усходу: міністр, вышэйшы саноўнік.

візіраваць​¹, ✂; зак. і незак.

Паставіць (ставіць) візу на чым-н.

• В. пашпарт.

|| зак. завізіраваць, ✂.

|| наз. візіраванне, ✂.

візіраваць​², ✂; зак. і незак. (спец.).

Навесці (наводзіць) аптычны ці вугламерны прыбор на які-н. пункт.

|| наз. візіраванне, ✂.

візіт, ✂, м.

Наведванне, пераважна афіцыйнае.

• Зрабіць в.
• Прыбыць з візітам.
• В. урача.

|| прым. візітны, ✂.

Візітная картка (спецыяльна аддрукаваная картка з прозвішчам, званнем і пад. звесткамі пра асобу, якая зрабіла візіт).

візітка, ✂, ж.

1. Спецыяльна аддрукаваная картка з прозвішчам і званнем каго-н. (разм.).

2. Аднабортны кароткі сурдут з закругленымі поламі.

3. Мужчынская ручная сумачка.