Verbum

віка, ✂, ж.

Аднагадовая кармавая расліна сямейства бабовых.

|| прым. вікавы, ✂.

вікарый, ✂, м.

У праваслаўнай царкве: памочнік епіскапа, епіскап без епархіі; у пратэстанцкай царкве: памочнік святара.

вікінг, ✂, м.

Старажытнаскандынаўскі марскі воін, удзельнік марскіх паходаў.

віконт, ✂, м.

Дваранскі тытул у старой Францыі, у Англіі, сярэдні паміж тытуламі барона і графа, а таксама асоба з такім тытулам.

|| ж. вікантэса, ✂.

віктарына, ✂, ж.

Гульня ў адказы на пытанні з розных галін ведаў, звычайна аб’яднаных агульнай тэмай.

• Літаратурная в.
• Музычная в.