Verbum

праставаты, ✂ (разм.).

Не вельмі разумны, недалёкі.

• П. хлопец.

|| наз. праставатасць, ✂.

прастагнаць, ✂; зак.

1. Абазвацца стогнам.

   • Хворы голасна прастагнаў.

2. Сказаць са стогнам.

   • Піць! — прастагнаў ранены.

3. Правесці які-н. час стогнучы.

   • Хворы ўвесь вечар прастагнаў.

прастадушны, ✂.

Няхітры і добры, наіўна-даверлівы.

• П. чалавек.
• Прастадушна (прысл.) усміхнуцца.

|| наз. прастадушнасць, ✂.

прастак, ✂, м. (разм.).

Тое, што і прасцяк.

|| памянш. прастачок, ✂.

|| ж. прастачка, ✂.

прастакваша, ✂, ж.

Густое кіслае малако.

|| прым. прастаквашны, ✂.

прастамоўе, ✂, н.

Словы і граматычныя формы, уласцівыя вуснай народнай мове, якія выкарыстоўваюцца ў літаратурнай мове як стылістычны сродак для надання мове грубаватага зніжанага адцення.

|| прым. прастамоўны, ✂.

прастарнець, ✂; незак.

Станавіцца больш прасторным.

|| зак. папрастарнець, ✂.

• У хаце цяпер папрастарнела (безас.).

прастаяць, ✂; зак.

1. Правесці або прабыць які-н. час стоячы.

2. Прабыць у бяздзейнасці, у прастоі.

   • Поезд прастаяў на раз’ездзе гадзіну.

3. Праіснаваць, не разбураючыся.

   • Гэты дом прастаіць яшчэ доўга.

|| незак. прастойваць, ✂.

прастой, ✂, м.

Вымушаная бяздзейнасць (рабочай сілы, механізмаў), непрадбачны перапынак у рабоце.

• Ліквідаваць лішнія прастоі тэхнікі.

|| прым. прастойны, ✂.

прастол, ✂, м.

1. Трон манарха.

   • Узысці на п. (стаць манархам).
   • Сядзець на прастоле (царстваваць).

2. Высокі стол, які стаіць пасярэдзіне царкоўнага алтара.

|| прым. прастольны, ✂.

• Прастольнае свята (у гонар святога, з імем якога звязана царква).