Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
абвжзлноруыэ’
веёіоыьюя

дзічыцца, ✂; незак. (разм.).

Саромецца, ухіляцца ад сустрэч і размоў, асабліва з чужымі ці мала знаёмымі людзьмі.

  • Д людзей.

дзічэць, ✂; незак.

  1. Станавіцца дзікім, перараджацца.

    • Дрэвы дзічэюць.
    • Без нагляду лес дзічэў.

  2. перан. Станавіцца нелюдзімым, дзіклівым.

    • Д. на адзіноце.

|| зак. адзічэць, ✂ і здзічэць, ✂.

|| наз. дзічэнне, ✂.