Verbum

зважыць​², ✂; зак. (разм.).

Зрабіць уступку, уважыць.

• Умей з. малодшаму.

|| незак. зважаць, ✂.

звазіць, ✂; зак.

Адвезці і прывезці назад.

• З. дзіця да доктара.

звалачы, ✂; зак. (разм.).

1. Цягнучы, зняць з чаго-н.

   • З. мех з воза.

2. Валочачы, знесці ў адно месца.

   • З. галлё ў кучу.

3. Знесці куды-н. далёка.

   • Дзеці звалаклі граблі.

|| незак. звалакаць, ✂.

звалачыся, ✂; зак. (разм.).

1. Сысці куды-н.

   • Карова кудысьці звалаклася.

2. Сысціся адусюль, сабрацца ў адно месца.

   • Прадстаўнікі навакольных вёсак звалакліся на сход у Жарнасекі.

зваліцца​¹, ✂; зак.

1. гл. валіцца.

2. Захварэўшы, злегчы ў ложак (разм.).

   • Доўгі час дрэнна адчуваў сябе і, нарэшце, зваліўся.

◊

• Гара з плячэй звалілася (разм.) — пра вызваленне ад вялікіх клопатаў, цяжкіх перажыванняў,

|| незак. звальвацца, ✂.

зваліцца​², ✂; зак.

Атрымацца ў выніку валення (пра вырабы з воўны).

• Сукно добра звалілася.

звалка, ✂, ж.

Месца, куды выкідаюць, звальваюць што-н.

• Вывезці смецце на звалку.

|| прым. звалачны, ✂.

зваляцца, ✂; зак.

Застаўшыся нявыкарыстаным, прыйсці ў непрыгоднасць.

• Кофта так і звалялася.

званар, ✂, м.

Той, хто звоніць у царкоўныя званы.

|| прым. званарскі, ✂.

званітаваць, ✂; безас.; зак.

Пра рвоту ў каго-н.

• Хворага званітавала.