чый-нічы́й, чыя-нічыя́, чыё-нічыё; займ. неазнач.
Які належыць сяму-таму.
чык, выкл. (разм.).
1. Ужыв. гукапераймальна для абазначэння кароткага адрывістага трэску, ляску і пад.
У хаце чыкалі ходзікі: чык-чык...
2. у знач. вык. Ужыв. ў знач. дзеясл. чыкаць—чыкнуць.
Нажом чык — і пальца няма.
чы́кацца, -аюся, -аешся, -аецца; незак., з кім-чым (разм.).
Валаводзіцца, вазіцца.
Чаго з ім ч.!
чы́каць, -аю, -аеш, -ае; незак.
1. (1 і 2 ас. не ўжыв.). Пра гукі, якія ўтвараюцца работай некаторых механізмаў.
Гадзіннік чыкае.
2. што і без дап. Хутка рэзаць, сячы і пад. (разм.).
|| аднакр. чы́кнуць, -ну, -неш, -не; -ні.
|| наз. чы́канне, -я, н.
чыкільга́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; незак.
Ісці, кульгаючы, прыпадаючы на адну нагу.
|| наз. чыкільга́нне, -я, н.
чыкіля́ць, -я́ю, -я́еш, -я́е; незак.
Тое, што і чыкільгаць.
|| наз. чыкіля́нне, -я, н.
чылі́йцы,-аў, адз. чылі́ец, -лійца, м.
Народ, які складае асноўнае насельніцтва Чылі.
|| ж. чылі́йка, -і, ДМ -лійцы, мн. -і, -лі́ек.
|| прым. чылі́йскі, -ая, -ае.
чылі́каць, -аю, -аеш, -ае; незак.
Тое, што і цырыкаць.
|| наз. чылі́канне, -я, н.
чым¹, злуч.
1. злуч. параўнальны. Ужыв. для сувязі параўнальных сказаў і членаў сказа са значэннем параўнання, супастаўлення, якія паясняюць у галоўным сказе прыслоўе ці прыметнік у форме вышэйшай ступені параўнання.
Лепш ехаць, чым ісці.
Я крыху дужэйшы, чым ты думаеш.
2. злуч. супастаўляльны. Падпарадкоўвае даданыя супастаўляльныя сказы і часткі сказа пры суадносным слове «тым» у галоўным сказе.
Чым хутчэй імчыцца аўтамабіль, тым далей павінны свяціць яго фары.
3. Уваходзіць у склад састаўнога непадзельнага злучніка «перш чым», пры дапамозе якога падпарадкоўваюцца даданыя часавыя сказы.
Перш чым есці, трэба мыць рукі.