Verbum

фанфа́ра, -ы, мн. -ы, -фа́р, ж.

1. Медны духавы музычны інструмент, які мае выгляд падоўжанай трубы.

Пад гукі фанфар (таксама перан.: вельмі ўрачыста).

2. Музычная фраза, кароткі сігнал урачыстага характару, які выконваецца на такім інструменце.

Загучалі фанфары.

|| прым. фанфа́рны, -ая, -ае.

фанфаро́н, -а, мн. -ы, -аў, м. (разм.).

Выхваляка, хвалько, чалавек, які выстаўляе напаказ свае здольнасці.

|| прым. фанфаро́нскі, -ая, -ая.

фанфаро́нства, -а, н. (разм.).

Паводзіны фанфарона, пахвальба.

фанфары́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.

Трубач, які іграе на фанфары.

фа́ра, -ы, мн. -ы, фар, ж.

Ліхтар з рэфлектарам на аўтамабілі, лакаматыве, матацыкле і пад. для асвятлення шляху.

Пярэднія фары.

фарао́н, -а, мн. -ы, -аў, м.

Тытул старажытнаегіпецкіх цароў, а таксама асоба, якая мае гэты тытул.

|| прым. фарао́наўскі, -ая, -ае.

фа́рба, -ы, мн. -ы, фарб і -аў, ж.

1. Рэчыва, што надае той ці іншы колер прадметам, якія яно пакрывае або насычае.

Ф. на ацэтоне.

2. звычайна мн. Каларыт, колер, тон (на карціне, у прыродзе і інш.).

Фарбы асенняй прыроды.

Абмаляваць падзеі яркімі фарбамі.

4. Тое, што і румянец.

Твар меў штучную фарбу.

|| прым. фа́рбавы, -ая, -ае (да 1 знач.).

фарбава́льнік, -а, мн. -і, -аў, м.

Рэчыва, якое выкарыстоўваецца для фарбавання.

Натуральныя фарбавальнікі.

фарбава́льня, -і, мн. -і, -лень і -льняў, ж.

Майстэрня або цэх, дзе фарбуюць тканіны.

фарбава́льшчык, -а, мн. -і, -аў, м.

Рабочы, спецыяліст па фарбавальнай справе.

|| ж. фарбава́льшчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.