Verbum

утылітары́зм, -у, м. (кніжн.).

Вузкі практыцызм, імкненне атрымаць з усяго непасрэдную матэрыяльную выгаду.

|| прым. утылітары́сцкі, -ая, -ае.

утылітары́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м. (кніжн.).

Той, хто кіруецца меркаваннямі ўтылітарызму.

|| ж. утылітары́стка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.

|| прым. утылітары́сцкі, -ая, -ае.

уты́ль, -ю, м., зб.

Адходы, рэчы, якія ўжо не прыгодныя для карыстання, але могуць быць выкарыстаны для перапрацоўкі, утылізацыі ў якасці сыравіны.

Здаць што-н. ва ў.

|| прым. уты́льны, -ая, -ае.

утыльсыраві́на, -ы, ж.

Тое, што і утыль.

уфало́гія, -і, ж.

Навука, якая займаецца вывучэннем неапазнаных лятаючых аб’ектаў (НЛА).

|| прым. уфалагі́чны, -ая, -ае.

уфо́лаг, -а, мн. -і, -аў, м.

Спецыяліст па ўфалогіі.

ух, выкл.

1. Выражае розныя моцныя пачуцці.

Ух ты, прыгожа як!

2. Ужыв. пры абазначэнні рэзкага гуку ад удару, выбуху, выстралу.

Ух!

Раздаўся глухі ўдар.

уха́ба, -ы, мн. -ы, уха́б, ж.

Выбоіна на дарозе.

Калёсы падскакваюць на ўхабах.

уха́бісты, -ая, -ае.

З вялікай колькасцю ўхаб.

Ухабістая дарога.

|| наз. уха́бістасць, -і, ж.

ухава́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; -а́ны; зак., што.

1. Хаваючы, зберагчы.

У. чужыя рэчы.

2. Утаіць ад каго-н.

У. сваю правіннасць.