Verbum

су́чка гл. сука.

сучляне́нне, -я, н.

1. гл. сучляніць.

2. Від, спосаб змацавання асобных частак дэталей, секцый чаго-н., касцей, храсткоў і інш., а таксама месца такога змацавання.

Шарнірнае с.

С. запясця.

сучляні́ць, -ляню́, -ле́ніш, -ляні́ць; -ляні́м, -леніце́, -ляня́ць; -ле́нены; зак., што.

Злучыць, змацаваць разам.

С. часткі канструкцыі.

|| незак. сучляня́ць, -я́ю, -я́еш, -я́е.

|| наз. сучляне́нне, -я, н.

су́чча, -а, н., зб.

Сукі; галлё.

Назбіраць с.

су́ччын, -а.

Які належыць сучцы, зроблены для сучкі.

Суччына будка.

◊

Суччын сын — нягоднік, ужыв. як лаянкавы выраз, часцей у форме зваротка.

суш, -ы, ж.

1. Сухое, без дажджоў надвор’е; засуха.

Увесь май стаяла с.

2. Што-н. сухое, пазбаўленае вільгаці (напр., сухая зямля, сухое галлё).

су́ша, -ы, ж.

Зямля ў процілегласць воднай прасторы.

Вярнуцца з мора на сушу.

су́шаны, -ая, -ае.

Высушаны, нарыхтаваны спосабам сушкі.

Сушаныя грыбы.

Сушаная рыба.

су́шка¹, -і, ДМ -шцы, мн. -і, -шак, ж.

Хлебабулачны выраб у выглядзе малога, тонкага і сухога абаранка.

|| прым. су́шачны, -ая, -ае.

су́шка² гл. сушыць.