Verbum

ру́піцца, -плюся, -пішся, -піцца; незак.

1. Клапаціцца, непакоіцца пра каго-, што-н.

Р. пра сям’ю.

2. безас. Хацецца.

Мне ўсё рупіцца паехаць туды.

|| зак. пару́піцца, -плюся, -пішся, -піцца.

ру́пія, -і, мн. -і, -пій, ж.

Грашовая адзінка ў Індыі, Пакістане і некаторых іншых краінах.

|| прым. ру́піевы, -ая, -ае.

руплі́вы, -ая, -ае.

Які імкнецца зрабіць як мага больш і лепш; дбайны; клапатлівы, старанны.

Р. чалавек.

Руплівая праца.

|| наз. руплі́васць, -і, ж.

ру́пны, -ая, -ае.

Тое, што і руплівы.

Р. гаспадар.

|| наз. ру́пнасць, -і, ж.

руса...

Першая састаўная частка складаных слоў са знач.: з русым, напр.: русабароды, русавалосы, русакосы.

русавало́сы, -ая, -ае.

3 русымі валасамі.

Р. хлопец.

|| наз. русавало́сасць, -і, ж.

руса́вы, -ая, -ае.

Тое, што і русявы.

|| наз. руса́васць, -і, ж.

руса́к, -а́, мн. -і́, -о́ў, м.

Шэры заяц, які захоўвае аднолькавую афарбоўку зімой і летам.

|| прым. русако́вы, -ая, -ае.

руса́лка, -і, ДМ -лцы, мн. -і, -лак, ж.

У народных павер’ях — істота ў выглядзе аголенай жанчыны з доўгімі распушчанымі валасамі, якая жыве ў вадзе або жыце.

|| памянш.-ласк. руса́лачка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак, ж.

|| прым. руса́лчын, -а.

русі́зм, -а, мн. -ы, -аў, м. (спец.).

Слова ці моўны зварот, запазычаныя якой-н. мовай з рускай або ўтвораныя па рускамоўным узоры.