румя́ніць, -ню, -ніш, -ніць; -нены; незак.
1. каго-што. Фарбаваць румянамі.
Р. сабе твар.
2. (1 і 2 ас. не ўжыв.). Пакрываць румянцам.
Мароз румяніць шчокі.
Зара румяніць неба.
|| зак. нарумя́ніць, -ню, -ніш, -ніць; -нены (да 1 знач.) і зарумя́ніць, -ню, -ніш, -ніць; -нены (да 2 знач.).
|| звар. румя́ніцца, -нюся, -нішся, -ніцца (да 1 знач.); зак. нарумя́ніцца, -нюся, -нішся, -ніцца.
румя́ны¹, -ая, -ае.
1. Пакрыты румянцам.
Р. твар.
2. перан. Ярка-чырвоны, ружовы.
Р. небасхіл.
3. Пра печыва: з паверхняй залаціста-карычневага адцення.
Румяныя пампушкі.
Румяная скарынка.
|| наз. румя́насць, -і, ж.
румя́ны², -аў.
Ружовая ці чырвоная касметычная фарба для твару.
Р. і бялілы.
рунду́к, -а́, мн. -і́, -о́ў, м.
Металічны сундук у карабельным памяшканні.
|| прым. рунду́чны, -ая, -ае.
руне́ць, 1 і 2 ас. не ўжыв., -е́е; незак.
Узыходзячы, зелянець (звычайна пра азімыя пасевы).
Рунее жыта.
руно́, -а́, н. (спец.).
Шэрсць авечкі.
Тонкае р.
Залатое р. (перан.: пра багацце; кніжн. [паводле старажытнага міфа пра герояў, якія ажыццявілі падарожжа ў Калхіду ў пошуках залатога руна чароўнага барана]).
|| прым. ру́нны, -ая, -ае.
ру́ны, рун, адз. ру́на, -ы, ж.
1. Старажытныя пісьмёны пераважна скандынаваў, якія захаваліся ў надпісах на камянях, зброі і іншых прадметах.
2. Старадаўнія народныя эпічныя песні ў карэлаў, фінаў і эстонцаў.
|| прым. руні́чны, -ая, -ае (да 1 знач.).
Рунічнае пісьмо.
рунь, -і, ж.
Усходы, пасевы азімых культур.
Жытнёвая р.
|| прым. ру́невы, -ая, -ае.
ру́пар, -а, мн. -ы, -аў, м.
1. Труба канічнай формы, якая служыць для ўзмацнення гуку.
Гаварыць у р.
2. Рэпрадуктар у выглядзе такой трубы.
З рупара даносілася музыка.
3. перан., чаго. Распаўсюджвальнік чыіх-н. ідэй, поглядаў (кніжн.).
Р. чужых ідэй.
|| прым. ру́парны, -ая, -ае (да 1 знач.).
ру́пець, 1 і 2 ас. не ўжыв., -піць; незак.
1. безас., каму, з інф. і без дап. Пра неадольнае жаданне рабіць што-н.; хацецца; карцець.
Мне рупіла хутчэй пра ўсё даведацца.
2. Турбаваць, не даваць спакою.
Яго ўвесь час рупіць сям ’я і гаспадарка.