Verbum

п’янкі́, -а́я, -о́е.

Тое, што і п’янлівы.

|| наз. п’я́нкасць, -і, ж.

п’янлі́вы, -ая, -ае.

Які прыводзіць да стану ап’янення; хмельны.

П. водар.

|| наз. п’янлі́васць, -і, ж.

п’я́нства, -а, н.

Пастаяннае і празмернае ўжыванне спіртных напіткаў.

Тут раней панавала невыводнае п.

п’я́нстваваць, -твую, -твуеш, -твуе; -твуй; незак.

Займацца п’янствам.

п’янчу́га, -і, ДМ -у, Т -ам, м.; ДМ -чу́зе, Т -ай (-аю), ж., мн. -і, -чу́г (разм., пагард.).

Тое, што і п’яніца.

|| памянш.зніж. п’янчу́жка, -і, ДМ -у, Т -ам, м.; ДМ -жцы, Т-ай (-аю), ж., мн. -і, -жак.

п’я́ны, -ая, -ае.

1. Які знаходзіцца ў стане ап’янення, нецвярозы.

П’янаму (наз.) мора па калена (прыказка). Што ў цвярозага на розуме, тое ў п’янага (наз.) на языку (прыказка). П. ад радасці (перан.).

2. Уласцівы захмялелым людзям.

П. голас.

3. Які прыводзіць да стану ап’янення (разм.).

П. напітак.

пянька́, -і́, ДМ -ньцы́, ж.

Прадзільнае валакно з канопляў.

|| прым. пянько́вы, -ая, -ае.

Пяньковыя вяроўкі вельмі моцныя.

пярві́чны, -ая, -ае.

Які з’яўляецца першым, пачатковым звяном якой-н. арганізацыі; нізавы.

Пярвічная ячэйка.

пярмя́к гл. пермякі.

пярмя́цкі гл. пермякі.