Verbum

па́ранне гл. парыць.

парано́ік, -а, мн. -і, -аў, м.

Чалавек, хворы на параною.

парано́я, -і, ж.

Хранічнае душэўнае захворванне, якое характарызуецца ўстойлівым трызненнем.

|| прым. паранаі́чны, -ая, -ае.

па́раны, -ая, -ае.

1. Прыгатаваны парай.

Параная бульба.

2. Гатаваны (пра малако).

Паранае малако.

парапе́т, -а, М -пе́це, мн. -ы, -аў, м.

Невысокая агароджа ўздоўж моста, набярэжнай вуліцы.

|| прым. парапе́тны, -ая, -ае.

парапсіхало́гія, -і, ж. (спец.).

Вучэнне аб гіпатэтычнай магчымасці непасрэдна перадаваць на адлегласць інфармацыю аб нервова-псіхалагічным стане аднаго чалавека другому.

|| прым. парапсіхалагі́чны, -ая, -ае.

парапсіхо́лаг, -а, мн. -і, -аў, м.

Той, хто займаецца парапсіхалогіяй.

парасё гл. парася.

парасілавы́, -а́я, -о́е (спец.).

Які мае адносіны да ператварэння цеплавой энергіі пары² ў механічную.

Парасілавая ўстаноўка (паравы кацёл і рухавік).

парасі́цца, 1 і 2 ас. не ўжыв., -ро́сіцца; незак.

Пра свінню, вожыка, барсука: нараджаць, прыводзіць прыплод.

|| зак. апарасі́цца, -ро́сіцца.