Verbum

памаёмасны, -ая, -ае (афіц.).

Які бярэцца з маёмасці.

П. падатак (на рухомую і нерухомую маёмасць).

памажне́ць гл. мажнець.

пама́занне, -я, н. (уст.).

Царкоўны абрад, які заключаўся ў крыжападобным мазанні ялеем (мірам) у знак благаславення (пры хрышчэнні, узвядзенні на царства, у духоўны сан і інш.).

П. на царства.

пама́заннік, -а, мн. -і, -аў, м. (уст.).

Той, хто памазаны на царства, манарх.

пама́зацца гл. мазацца.

пама́заць¹, -ма́жу, -ма́жаш, -ма́жа; -ма́ж; -ма́заны; зак., каго (што) (уст.).

Учыніць над кім-н. абрад памазання.

пама́заць² гл. мазаць¹.

памазо́к, -зка́, мн. -зкі́, -зко́ў, м.

Невялічкі пэндзаль для змазвання чаго-н.

П. для галення.

памаладзе́лы, -ая, -ае.

Які набыў больш малады выгляд, адчуў сябе маладзейшым.

П. твар.

памаладзе́ць гл. маладзець.