ла́ска¹, -і, ДМ ла́сцы, ж.
1. Выражэнне любові, пяшчоты; цёплыя адносіны да каго-н.
Мацярынская л.
2. Ветлівасць, далікатнае абыходжанне, прыхільнасць, лагоднасць, спагада.
Выхавацелі інтэрната імкнуцца ахінуць ласкай і клопатам кожнае дзіця.
◊
Быць у ласцы (разм.) — карыстацца павагай, давер’ем.
Дзякуй за ласку — шчыра дзякую.
Зрабіць ласку — аказаць паслугу.
Калі ласка — ветлівы зварот, ветлівая просьба або пабуджэнне.
Увайсці (убіцца) у ласку (разм.) — набыць чыю-н. прыхільнасць.
ла́ска², -і, ДМ ла́сцы, мн. -і, -сак, ж.
Невялікая драпежная жывёліна сямейства куніцавых, а таксама яе футра.
ла́скавы, -ая, -ае.
1. Поўны ласкі¹, пяшчотны.
Ласкавае дзіця.
Л. позірк.
2. перан. Мяккі, лагодны.
Л. вецер
|| наз. ла́скавасць, -і, ж.
ласка́вы, -ая, -ае.
Ветлівы, далікатны ў абыходжанні, прыязны, добразычлівы.
Ласкавыя адносіны.
◊
На ласкавым хлебе (разм., жарт.) — на пажыццёвай пенсіі або на чыім-н. утрыманні.
|| наз. ласка́васць, -і, ж.
ласка́льны, -ая, -ае.
1. Поўны ласкі¹, пяшчотны, ветлівы, мілагучны.
Ласкальная ўсмешка.
2. У граматыцы: які ўносіць сваёй формай адценне ласкі ў знач. слова (напр.: вавёрачка, прыгожанькі).
ласо́, нескл., н.
Аркан з рухомай пятлёй на канцы для лоўлі жывёл.
Накінуць л.
ласо́сь, -я, мн. -і, -яў, м.
Буйная марская прамысловая рыба з мяккім мясам ружовага колеру.
|| прым. ласасёвы, -ая, -ае.
Ласасёвая ікра.
Ласасёвая пуціна.
Сямейства ласасёвых (наз.).
ласт, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.
1. Відазмененая пакарочаная канечнасць некаторых водных жывёл, птушак (цюленяў, пінгвінаў і пад.), пальцы якой злучаны перапонкай.
2. пераважна мн. Прыстасаванне, якое надзяваюць на ногі для палягчэння плавання.
|| прым. ла́ставы, -ая, -ае.
ластано́гія, -іх, адз. ластано́гае, -ага, н.
Атрад марскіх млекакормячых (маржы, цюлені) з канечнасцямі ў выглядзе ластаў.
ла́стаўка, -і, ДМ -таўцы, мн. -і, -тавак, ж.
1. Пералётная птушка атрада вераб’іных з вузкімі вострымі крыламі, вёрткая і хуткая ў палёце.
Берагавая л.
Белагрудая л.
2. Гімнастычная фігура, пры якой пастава цела нагадвае птушку ў палёце.
3. Ласкавы зварот да асоб жаночага полу.
◊
Першая ластаўка — пра першыя прыкметы з’яўлення чаго-н.
|| прым. ла́стаўчын, -а (да 1 знач.).
Ластаўчына гняздо.