Verbum

камандзірава́ць

(ням. kommandieren)

адпраўляць куды-н. са службовым даручэннем.

камандзіро́ўка

(рус. командировка, ад ням. Kommandierung)

1) службовае заданне, даручэнне, звязанае з паездкай куды-н.;

2) камандзіровачнае пасведчанне.

камандзі́тны

(фр. commandite = таварыства на веры)

які мае адносіны да гандлёвага таварыства, члены якога адказваюць па абавязацельствах усёй сваёй маёмасцю, а астатнія ўдзельнікі толькі сваімі ўкладамі.

камандо́р

(фр. commandeur)

1) вышэйшае званне ў сярэдневяковым рыцарскім ордэне;

2) воінскае званне афіцэраў у ваенных флотах некаторых дзяржаў, напр. у Расіі ў 18 — пач. 19 ст., у Польшчы;

3) кіраўнік спартыўнага (аўтамабільнага, матацыклетнага, коннага, лыжнага і інш.) прабегу.

камарафі́лус

(н.-лац. camarophyllus)

шапкавы базідыяльны грыб сям. гіграфоравых, які расце на глебе ў лясах, на лугах; некаторыя віды ядомыя.

камары́лля

(ісп. camarilla)

група прыдворных, якая ў карыслівых мэтах уплывае сваімі інтрыгамі на дзяржаўныя справы.

камаса́цыя

(польск. komasacja, ад ням. Kommassation)

аб’яднанне некалькіх дробных зямельных надзелаў сялян у адно цэлае з мэтай ліквідацыі цераспалосіцы.

камасі́т

(ад гр. kamaks, -akos = кій)

мінерал, які змяшчаецца ў жалезных метэарытах і з’яўляецца сумессю крышталічнага жалеза з нікелем.

камато́зны

(ад гр. koma, -atos = сон, драманне)

які знаходзіцца ў санлівым, прыгнечаным стане.

кама́шы

(ням. Kamasche, ад фр. gamache)

уст. тое, што і гамашы.