Verbum

блакга́уз

(ням. Blockhaus)

палявое ўмацаванне з байніцамі, якое прыстасавана для самастойнай кругавой абароны.

блакірава́ць

(ням. blockieren, ад фр. bloquer)

1) ажыццяўляць ваенную (эканамічную, палітычную) блакаду;

2) загароджваць шлях;

3) памяншаць чыю-н. актыўнасць (напр. б. хакеіста).

блакіра́тар

(ад англ. block = замыкаць)

прыстасаванне, якое дае магчымасць выкарыстоўваць розныя тэлефонныя апараты на адной лініі.

блакіро́ўка

(ад блакіраваць)

1) рэгуляванне руху цягнікоў на перагонах пры дапамозе спецыяльных прыстасаванняў (семафораў і інш.), а таксама сістэма такіх прыстасаванняў;

2) сістэма блокаў якога-н. механізма;

3) электрамеханічная сістэма, якая прадугледжвае бяспеку персаналу пры абслугоўванні электрычных устройстваў.

блакі́т

(польск. blękit, ад с.-в.-ням. blanc-heit)

1) светла-сіні колер;

2) перан. чыстае яснае неба.

блакно́т

(фр. bloc-notes)

сшытак з адрыўнымі лістамі для нататак.

бландзі́н

(фр. blondin)

мужчына са светлымі валасамі.

бланк

(фр. blanc = белы)

ліст паперы з часткова надрукаваным тэкстам і пропускамі для дапісвання патрэбных звестак.

бланке́тны

(ад ням. Blankett = бланк);

б-ая норма — прававая норма, якая дазваляе дзяржаўным органам, службовым асобам самастойна вызначаць правілы паводзін, забароны і г.д.

бланкі́зм

[ад фр. L. Blanqui = прозвішча фр. рэвалюцыянера (1805—1881)]

палітычная плынь у французскім сацыялістычным руху 19 ст., прыхільнікі якой лічылі, што капіталізм можна звергнуць не шляхам класавай барацьбы, а праз захоп улады групай змоўшчыкаў.