Verbum

шлях

(ст.-польск. szlach, ням. Schlag)

1) шырокая дарога, гасцінец, тракт;

2) прастора, па якой адбываецца рух, перамяшчэнне каго-н., чаго-н. (напр. паветраны ш., водны ш., чыгуначны ш.);

3) перан. вялікі перыяд развіцця чаго-н. (ш., пройдзены чалавецтвам);

4) перан. напрамак дзейнасці, развіцця чаго-н.;

5) орган у выглядзе каналаў, якія забяспечваюць жыццядзейнасць арганізма (дыхальныя шляхі).

шля́хта

(польск. szlachta, ад ст.-в.-ням. slahta)

дробнапамеснае дваранства ў Польшчы, Беларусі, Літве ў 14 — пач. 20 ст.

шля́хціц

(польск. szlachcic, ад szlachta < ст.-в.-ням. slahta)

дробнапамесны дваранін у Польшчы, Беларусі, Літве ў 14 — пач. 20 ст.

шляя́

(польск. szleja < чэш. šle, ад ст.-в.-ням. silo)

частка збруі ў выглядзе рэменя, які ідзе ад хамута і агібае ўсё тулава каня.

шма́лец

(ням. Schmalz)

гусіны тлушч.

шмарава́ць

(польск. smarować, ад ням. schmieren)

націраць, намазваць каго-н. або што-н.; церці, ачышчаючы што-н.

шмуцро́ль

(ням. Schmutzrolle, ад Schmutz = бруд + Rolle = рулон)

рулон паперы ў ратацыйнай друкарскай машыне, што засцерагае ад забруджвання яе чысты бок у час друкавання на зваротным баку.

шмуцты́тул

(ням. Schmutztitel, ад Schmutz = бруд + Titel = загаловак)

1) палігр. папяровы аркуш у пачатку кнігі (перад тытулам 3) або перад яе часткамі ці раздзеламі, на якім звычайна змяшчаюць кароткі загаловак кнігі, эпіграф, прысвячэнне і інш.;

2) дадатковы тытул у старадруках, які змяшчаўся перад тытульным лістом і засцерагаў яго ад забруджвання.

шнапс

(ням. Schnaps)

разм. гарэлка.

шні́цэль

(ням. Schnitzel)

тонкая адбіўная ці рубленая катлета.