Verbum

цыяна́ркус

(н.-лац. cyanarcus)

аднаклетачная сіне-зялёная водарасць сям. кокабактрэйных, якая трапляецца ў планктоне азёр.

цыянаты́пія

(ад цыян + -тыпія)

палігр. капіраванне на святлоадчувальнай паперы, што змяшчае вытворныя цыяну.

цыянатэ́ка

(н.-лац. cyanotheca)

аднаклетачная сіне-зялёная водарасць сям. дэрмакарпавых, якая трапляецца ў вадаёмах у слізі некаторых зялёных і сіне-зялёных водарасцей.

цыяні́ды

(ад цыян)

солі цыяніставадароднай (сінільнай) кіслаты.

цыяніза́цыя

(ад цыян)

1) насычэнне вугляродам і азотам паверхневага слоя стальных вырабаў для павышэння іх цвёрдасці;

2) працэс атрымання золата і серабра з руд шляхам растварэння іх у растворах цыяністых шчолачаў.

цыяні́ны

(ад гр. kyanos = сіні)

арганічныя злучэнні, фарбавальнікі, якія характарызуюцца яркім і чыстым колерам; выкарыстоўваюцца ў каляровай фатаграфіі.

цыянкабаламі́н

(ад цыян + кабаламін)

водарастваральны вітамін, які змяшчаецца ў печані, нырках, яйках, соі; мае вялікае значэнне ў кроваўтварэнні; вітамін В₁₂.

цыяно́з

(гр. kyanos = сіні)

сіняватая афарбоўка скуры, абумоўленая недахопам насычэння крыві кіслародам; сінюшнасць.

цыяно́метр

(ад гр. kyanos = сіні + -метр)

прыбор для вызначэння колеру яснага неба.

цэалі́ты

(ад гр. zeo = кіплю + -літ)

група мінералаў класа сілікатаў, водазмяшчальныя алюмасілікаты пераважна кальцыю, натрыю, калію, радзей барыю, стронцыю, штучныя цэаліты выкарыстоўваюцца для ачышчэння вады, фарбавання і інш.