Verbum

хематрапі́зм

(ад хема- + трапізм)

змена напрамку росту органаў раслін пад уздзеяннем хімічных рэчываў.

хематро́ніка

(ад хема- + -трон)

навукова-тэхнічны кірунак, што займаецца распрацоўкай і прымяненнем прыбораў і ўстройстваў аўтаматыкі, вымяральнай і вылічальнай тэхнікі, дзеянне якіх заснавана на электрахімічных працэсах.

хематро́фы

(ад хема- + -трофы)

тое, што і аўтатрофы.

хематэрапі́я

(ад хема- + тэрапія)

тое, што і хіміятэрапія.

хемігра́мусы

(н.-лац. hemigrammus)

рыбы сям. харацынідаў атрада карпападобных, якія пашыраны ў вадаёмах Паўд. Амерыкі; вядомы як акварыумныя рыбы.

хемілюмінесцэ́нцыя

(ад хема- + люмінесцэнцыя)

люмінесцэнцыя, якая ўзнікае пры некаторых хімічных рэакцыях (напр. свячэнне фосфару пры павольным акісленні).

хемітро́н

(ад хема- + -трон)

разнавіднасць электронна-прамянёвай трубкі, якая выкарыстоўваецца, напр., для візуальнага атрымання інфармацыі пры ўзаемадзеянні чалавека з электронна-вылічальнай машынай.

хенаме́лес

(н.-лац. chaenomeles)

кустовая расліна сям. ружавых са скурыстым лісцем і буйнымі чырвонымі, ружовымі або белымі кветкамі, пашыраная ў Кітаі і Японіі; на Беларусі вырошчваецца як дэкаратыўная.

хенары́нум

(н.-лац. chaenorhinum)

травяністая расліна сям. залознікавых з прадаўгавата-ланцэтным лісцем і светла-ліловымі кветкамі ў гронках, пашыраная ў Міжземнамор’і, Сярэд. Азіі, на Каўказе і ў Паўн. Амерыцы; на Беларусі заносная.

хенатэ́ка

(н.-лац. chaenotheca)

накіпны сумчаты лішайнік сям. каліцыевых, які расце на кары дрэў, раслінных рэштках і гнілой драўніне.