Verbum

лекі́ф

(гр. lekythos)

старажытнагрэчаскі гліняны распісны сасуд з вузкім горлам і вертыкальнай ручкай для туалетнага алею.

лексе́ма

(ад гр. leksis = слова)

лінгв. слова як самастойная сэнсавая адзінка, якая разглядаецца ва ўсёй сукупнасці сваіх форм і значэнняў.

ле́ксіка

(гр. leksikos = слоўнікавы)

1) сукупнасць слоў якой-н. мовы або дыялекту;

2) сукупнасць слоў, якія ўжываюцца ў пэўнай сферы дзейнасці (напр. рамесніцкая л.);

3) слоўнікавы склад твораў якога-н. аўтара.

лексікагра́фія

(ад гр. leksikos = слоўнікавы + -графія)

раздзел мовазнаўства, які займаецца тэорыяй і практыкай укладання слоўнікаў.

лексікало́гія

(ад гр. leksikos = слоўнікавы + -логія)

раздзел мовазнаўства, які вывучае лексіку.

лексікастаты́стыка

(ад лексіка + статыстыка)

тое, што і глотахраналогія 2.

лексіко́граф

(ад лексікаграфія)

спецыяліст у галіне лексікаграфіі.

лексіко́лаг

(ад лексікалогія)

спецыяліст у галіне лексікалогіі.

лексіко́н

(гр. leksikon)

1) даўнейшая назва слоўніка (напр. «Лексікон» П. Бярынды);

2) запас засвоеных чалавекам слоў і выразаў.

лексі́чны

(гр. leksikos)

які мае адносіны да лексікі, слоўнікавы.