Verbum

тэмпера́мент

(лац. tempéramentum = належныя суадносіны частак, суразмернасць)

1) сукупнасць псіхічных рыс асобы, якія залежаць ад фізіялагічных асаблівасцей арганізма і складаюць пэўны псіхалагічны тып (напр. флегматычны т);

2) жыццёвая энергія, здольнасць да ўнутранага ўздыму, страснасць.

тэмперату́ра

(лац. temperatura = нармальны стан)

1) ступень нагрэтасці якога-н. цела, рэчыва;

2) паказчык цеплавога стану жывога арганізма.

тэмпера́цыя

(лац. temperatio = правільныя суадносіны, суразмернасць)

муз. выраўноўванне інтэрвальных суадносін паміж ступенямі гукавой сістэмы.

тэ́мплет

(англ. templet)

плоская фотамадэль апарата, машыны, канструкцыі, якая выкарыстоўваецца пры праектаванні складаных прамысловых установак, збудаванняў і інш.

тэмпо́граф

(ад іт. tempo = тэмп + -граф)

прыбор, які рэгіструе ступень хуткасці выканання якой-н. работы.

тэна́кль

(ням. Tenakel)

падстаўка для ўмацавання старонкі рукапісу на друкарскай касе ў час набору.

тэнанты́т

[ад англ. S. Tennant = прозвішча англ. хіміка (1761—1815)]

мінерал падкласа складаных сульфідаў шэра-стальнога колеру.

тэ́нар

(іт. tenore)

1) высокі мужчынскі голас (напр. лірычны т., драматычны т.), а таксама спявак, які мае такі голас;

2) духавы музычны інструмент, які ўваходзіць у склад духавога аркестра.

тэнарды́т

[ад фр. М. Thenard = прозвішча фр. хіміка (1777—1857)]

мінерал класа сульфатаў, празрысты, пераважна бясколерны, які лёгка раствараецца ў вадзе і выкарыстоўваецца ў якасці сыравіны для содавай, шкляной і некаторых іншых галін прамысловасці.

тэнары́т

[ад іт. М. Tenore = прозвішча іт. батаніка (1780—1861)]

мінерал падкласа простых вокіслаў чорнага або шэрага колеру з металічным бляскам; служыць сыравінай для атрымання медзі.