Verbum

тэлуры́ды

(ад тэлур)

хімічныя злучэнні тэлуру з металамі, крышталічныя рэчывы.

тэлу́рый

(лац. tellus, -luris = Зямля)

прыбор, які наглядна паказвае рух Зямлі вакол Сонца і сутачнае вярчэнне Зямлі вакол сваёй восі.

тэлуры́чны

(ад лац. tellus, -luris = Зямля);

т-ыя лініі — цёмныя лініі ў сонечным спектры, якія ўзнікаюць пры паглынанні святла атамамі хімічных элементаў, што ўваходзяць у склад зямной атмасферы.

тэ́льфер

(англ. telpher, ад гр. tele = далёка + phero = нясу)

машына для паднімання і гарызантальнага перамяшчэння грузаў, таль (гл. талі) з электрычным прыводам.

тэ́ма

(гр. thema)

1) прадмет апісання, адлюстравання, даследавання, размовы (напр. т. рамана, т. даклада);

2) асноўны матыў музычнага твора (напр. т. з варыяцыямі);

3) лінгв. аснова слова на тэматычны галосны (напр. чыта- ў слове чытаю).

тэма́тыка

(ад гр. thema, -atos = тэма)

сукупнасць, кола тэм.

тэмбр

(фр. timbre, ад гр. tympanon = барабан)

акустычная афарбоўка гуку голасу, музычнага інструмента, якая падаецца абертонамі, якасць, якая дазваляе адрозніваць гукі аднолькавай вышыні пры выкананні на розных інструментах або рознымі галасамі.

тэмп

(іт. tempo, ад лац. tempus = час)

1) муз. хуткасць выканання музычнага твора, абумоўленая частатой руху метрычных лічыльных адзінак (гл. метр​²);

2) ступень хуткасці ў выкананні чаго-н. (напр. т. бегу, т. будаўніцтва).

тэ́мпера

(іт. tempera)

1) фарбы, расцёртыя на яечным жаўтку або на сумесі клеявога раствору з алеем;

2) карціна, намаляваная такімі фарбамі.

тэмперава́ць

(фр. tempérer, ад лац. temperare = стрымліваць, лагодзіць)

рабіць тэмперацыю.