trüb, trübe
1. a
1) (кала)му́тны, з аса́дкам (пра ваду); цьмя́ны (пра святло); хма́рны, пахму́рны;
~ wérden пакаламу́ціцца, засмуці́цца; не́ба хму́рыцца
2) су́мны (пра думкі і г.д.)
2. adv
1) цьмя́на (гарэць)
2) су́мна, марко́тна, журбо́тна;
◊
im Trüben físchen лаві́ць ры́бу ў каламу́тнай вадзе́
Trübe f - каламу́ць; аса́дак
trüben
1. vt
1) муці́ць, каламу́ціць (ваду);
es sieht so aus, als könne er kein Wässerchen ~ здае́цца ён і вады́ не закаламу́ціць
2) затума́ньваць; азмро́чваць (радасць);
kein Wölkchen trübte den Hímmel на не́бе не было́ ні во́блачка
2. ~, sich затума́ніцца;
der Hímmel trübte sich не́ба захму́рылася
Trübsal f -, -e сму́так, марко́та, жаль;
~ blásen* хандры́ць, марко́ціцца, тужы́ць, сумава́ць
trübselig a засмучо́ны, марко́тны, журбо́тны, су́мны
Trübsinn m -s марко́та, сум, туга́, хандра́;
~ blásen* [spínnen*], in ~ verfállen* разм. хандры́ць, засумава́ць, зажуры́цца
trübsinnig a тужлі́вы, су́мны, марко́тны
Trübung f -, -en зацямне́нне, памутне́нне
Trüffel f -, -n бат. тру́фель
trügen* vt падма́нваць, ашу́кваць