Mund m -(e)s, Münder
1) рот, ву́сны;
(wie) aus éinem ~ у адзі́н го́лас, аднагало́сна;
~ hálten*! груб. маўча́ць!;
ein paar ~ voll па́ра [не́калькі] кава́лкаў [глытко́ў];
◊
er ist nicht auf den ~ gefállen ён сло́ва не пазыча́е, ён спры́тны на язы́к;
kein Blatt vor den ~ néhmen* гавары́ць не саро́меючыся;
den ~ áuftun* раскры́ць рот;
éinen gróßen ~ háben хвалі́цца;
in áller (Léute) ~ sein стаць пагало́скай, не сыхо́дзіць у людзе́й з языка́;
j-m den ~ stópfen заткну́ць каму́-н. рот (прымусіць замаўчаць);
j-m nach dem ~е réden [spréchen*] падда́кваць [ліслі́віць] каму́-н.;
j-m das Wort vom [aus dem] ~ néhmen* перахапі́ць сло́ва ў каго́-н.; перабі́ць каго́-н.; прадугада́ць чыю́-н. ду́мку;
an j-s ~ hängen* глядзе́ць каму́-н. у рот, слу́хаць каго́-н. стаі́ўшы дых
2) ду́ла (вінтоўкі)
Múndart f -, -en гаво́рка, дыяле́кт
múndartlich a дыяле́ктны
Múndbrötchen n -s, - здо́бная бу́лачка
múnden vi паэт. быць даспадо́бы, быць да гу́сту;
das múndet ihm nicht гэ́та яму́ не даспадо́бы
múndfaul a негаваркі́, неахво́чы да размо́ў
Múndfäule f - мед. я́звенны стаматы́т, цынга́
múndgerecht a гато́вы (пра страву);
etw. ~ máchen прыгатава́ць што-н. па сма́ку; перан. вы́клікаць апеты́т [ціка́васць] да чаго́-н.
Múndhöhle f -, -n ро́тавая по́ласць, по́ласць ро́та