Wégfall m -(e)s адме́на, скасава́нне;
in ~ bríngen* канц. адмяня́ць, касава́ць
wégfallen* vi не адбы́цца, адпада́ць, касава́цца
wégfegen vt вымята́ць, змята́ць, адмята́ць
wégfischen vt (D) разм. падчапі́ць, урва́ць (што-н., у каго-н.)
wégfliegen* vi (s) адлята́ць
wégfließen* vi (s) выцяка́ць
wégfressen* vt вы́есці, раз’е́сці, зні́шчыць;
der Rost frisst die Fárbe weg іржа́ раз’яда́е фа́рбу
wégführen vt адво́дзіць; адво́зіць
Wéggabelung f -, -en разгалінава́нне (дарогі)
Wéggang m -(e)s адыхо́д; знікне́нне