Verbum

vórtun*

1. vt

1) пака́зваць, дэманстрава́ць (які-н. прыём)

2) надзява́ць, падвя́зваць (фартух, сурвэтку)

3) пакла́сці (што-н. перад кім-н.);

éinen Ríegel ~ зачыні́ць на за́саўку

4) дзе́йнічаць неабду́мана [неразва́жліва];

◊

vórgetan und náchbedacht hat mánchen in groß' Leid gebrácht ≅ перш чым адрэ́заць – сем разо́ў паме́рай

2. ~, sich высо́ўвацца, выстаўля́ць сябе́ (на пярэдні план)

vórturnen vi (D) пака́зваць гімнасты́чнае практыкава́нне (каму-н.)

Vóruntersuchung f -, -en юрыд. папярэ́дняе сле́дства

Vórurteil n -(e)s, -e

1) pl забабо́ны, пры́мхі;

sich über ~e hinwégsetzen быць вышэ́й за забабо́ны [за пры́мхі]

2) прадузя́тасць;

gégen j-n, gégen etw. (A) ein ~ háben ста́віцца да каго́-н., да чаго́-н. прадузя́та

vórurteilsfrei, vórurteilslos a без забабо́наў, без пры́мхаў

Vórurteilslosigkeit f - адсу́тнасць забабо́наў [пры́мхаў]

vorüber a мі́ма (an D – каго-н., чаго-н.);

die Gefáhr ist ~ небяспе́ка міну́ла(ся);

~ sein міну́ць, прайсці́

vorüber=

аддз. дзеясл. прыстаўка, указвае на рух міма чаго-н.: vorüberfahren* прае́хаць мі́ма, (пра)міна́ць

vorübergehen* vi (s) (an D)

1) прахо́дзіць мі́ма (каго-н., чаго-н.);

j-n, etw. ~ lássen* прапусці́ць каго́-н., што-н.

2) міна́ць, прахо́дзіць;

etw. ~ lássen* перачака́ць што-н.

vorübergehend

1. a перахо́дны, часо́вы;

schnell ~ мімалётны

2. adv часо́ва, на час