vorüber a мі́ма (an D – каго-н., чаго-н.);
die Gefáhr ist ~ небяспе́ка міну́ла(ся);
~ sein міну́ць, прайсці́
vorüber=
аддз. дзеясл. прыстаўка, указвае на рух міма чаго-н.: vorüberfahren* прае́хаць мі́ма, (пра)міна́ць
vorübergehen* vi (s) (an D)
1) прахо́дзіць мі́ма (каго-н., чаго-н.);
j-n, etw. ~ lássen* прапусці́ць каго́-н., што-н.
2) міна́ць, прахо́дзіць;
etw. ~ lássen* перачака́ць што-н.
vorübergehend
1. a перахо́дны, часо́вы;
schnell ~ мімалётны
2. adv часо́ва, на час
vorüberhuschen vi (s) (an D) прашмыгну́ць, прамільг(а)ну́ць (міма каго-н., чаго-н.)
vorüberlassen* vt перачака́ць, прапуска́ць
vorüberziehen* vi (s) прахо́дзіць мі́ма, (пра)міна́ць
Vórübung f -, -en папярэ́дняе [уво́днае] практыкава́нне
Vórvater m -s, -väter про́дак
Vórvergangenheit f -, -en грам. даўно́ про́шлы час, плюсквамперфе́кт