распрыго́ньваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да распрыгоніць.
распрэ́гчы, ‑прагу, ‑пражэш, ‑пражэ; ‑пражом, ‑пражаце, ‑прагуць; пр. распрог, ‑прагла і ‑прагла, ‑прагла і ‑прагло; заг. распражы; зак., каго-што.
Вызваліць ад вупражы, выпрагчы. [Алтар:] — А каня ты распрог? [Марыніч:] — Распрог. Хамут кінуў у сенцах. Чарнышэвіч. Не паспеў дзед распрэгчы каня, як на падворку спынілася яшчэ адна падвода. С. Александровіч.
распрэ́гчыся, ‑пражэцца; ‑прагуцца; пр. распрогся, ‑прэглася і ‑праглася, ‑прэглася і ‑праглося; зак.
Вызваліцца ад вупражы, выпрагчыся. Конь распрогся. □ Аглянуўся Арсен назад і знямеў: сам не разумеў, дзе і калі .. [карова] распрэглася. Ракітны.
распрэ́жаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад распрэгчы.
распу́джаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад распудзіць.
распу́джванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. распуджваць — распудзіць.
распу́джвацца, ‑аецца; незак.
Зал. да распуджваць.
распу́джваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да распудзіць.
распу́дзіць, ‑джу, ‑дзіш, ‑дзіць; зак., каго-што.
Напалохаўшы, разагнаць у розныя бакі. Відаць, валтузня з ляшчом распудзіла рыбу, і Косціку зноў прыйшлося сядзець без занятку доўгі час. Ляўданскі. — Без лодкі мы тут не дадзім рады, — апаў духам Іван. — Распудзім толькі баброў... Масарэнка.
распужа́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.
Тое, што і распудзіць.