перадо́к, ‑дка, м.
1. Тое, што і перад 1 (у 1 знач.).
2. Пярэдняя палавіна калёс, саней і пад. [Стараста] стаяў на каленях у перадку рысоркі і дзвюма лейчынамі люта сцябаў і без таго ўзмыленых коней. М. Ткачоў. Стукаюць камякі снегу аб перадок, вішчаць і спяваюць палазы. Хомчанка. // Пярэдняя развадная частка калёс, машын і пад. Каваль.. з ранку да вечара рамантаваў са сваімі памочнікамі плугі, бароны, перацягваў колы, акоўваў перадкі. Курто. Перад.. [Святланаю] ляжаў коламі ўверх перадок газіка. Кулакоўскі.
3. Двухколка са снараднай скрыняй, прызначаная для перавозкі гармат. «Саракапятчыкі» — маладыя загарэлыя хлопцы з голенымі галовамі — адчапілі сваю гармату ад перадка і пакацілі. Карпюк.
4. звычайна мн. (перадкі́, ‑оў). Тое, што і перад (у 3 знач.). Бот з хромавымі перадкамі.
перадо́пыт, ‑у, М ‑допыце, м.
Паўторны допыт.
перадо́раны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад перадарыць.
перадо́рваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да перадарыць.
перадо́ўжаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад перадаўжыць.
перадо́ўжвацца, ‑аецца; незак.
Зал. да перадоўжваць.
перадо́ўжваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да перадаўжыць.
перадо́хнуць, ‑не; ‑нем, ‑неце, ‑нуць; зак.
Здохнуць — пра ўсіх, многіх.
перадпаля́рны, ‑ая, ‑ае.
Які знаходзіцца перад палярным кругам, прымыкае да яго.
перадпасяўны́, ‑ая, ‑ое.
Які бывае перад сяўбою, папярэднічае сяўбе. Перадпасяўная культывацыя. Перадпасяўная апрацоўка насення. Перадпасяўны перыяд.