распачлі́васць, ‑і, ж.
Разм. Уласцівасць распачлівага.
распачлі́вы, ‑ая, ‑ае.
Разм. Тое, што і роспачны. Сярод шуму і гуду пажару, трэску і грукату падаўшых перагарэлых бэлек і сцен чуліся распачлівыя, надрыўныя крыкі людзей. Колас. З цемры даносіўся ціхі плач жанчыны, у голасе якой адчувалася нешта набалелае, бяссільнае, распачлівае. Карпюк.
распачына́цца, ‑аецца; незак.
1. Незак. да распачацца.
2. Зал. да распачынаць.
распачына́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да распачаць.
распашо́нка, ‑і, ДМ ‑нцы; Р мн. ‑нак; ж.
Кароткая кашулька для груднога дзіцяці з разрэзам да нізу, але без засцежкі. За пражытыя паўгода Люда вырасла з распашонкі, і яна прыкрывала яе толькі да палавіны. Васілевіч.
распая́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад распаяць.
распая́цца, ‑яецца; зак.
Расплавіцца, звычайна на месцы, дзе спаяна. Чайнік распаяўся.
распая́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе; зак., што.
Расплавіць, звычайна на месцы, дзе спаяна.
распераза́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад расперазаць.
распераза́цца, ‑перажуся, ‑пяражашся, ‑пяражацца; заг. расперажыся; зак.
1. Зняць з сябе тое, чым быў падперазаны (пояс, папругу, рэмень і пад.). Не пазіраючы ні на кога і тупнуўшы разы са два, Пракоп моўчкі расперазаўся і зняў сярмягу. Колас.
2. Разм. Расшпіліцца (пра пояс).
3. перан. Перастаць стрымліваць сябе; стаць недысцыплінаваным, нахабным. Прытым, Зусім расперазаўся [Кузьма], — Ідзе па вуліцы, шуміць, Бушуе, брэша і хаміць. Корбан. Цяпер, адганяючы непажаданы ўспамін, .. [Гукан] падумаў інакш, больш злосна: «Зазнаўся, няшчасны пісака... Расперазаўся». Шамякін.
•••
Хоць расперажыся — уволю, колькі хочаш.