распакава́ць, ‑кую, ‑куеш, ‑куе; зак., што.
Вызваліць ад упакоўкі. — Ці не лепш было б усё ж распакаваць .. [прыёмнік] загадзя і .. пусціць у эксплуатацыю на вечары? Якімовіч. // Расклаўшы, выняўшы што‑н. спакаванае, апаражніць (чамадан, сумку і пад.); вызваліць ад упакоўкі. Пакуль Іра сядзела на дзяжы, я распакаваў чамадан і пачаў раздаваць падарункі. Сабаленка. [Вадзім Іванавіч] распакаваў свой рукзак і на здзіўленне ўсім дастаў адтуль не турысцкую амуніцыю, а паходную радыёстанцыю. Шыловіч. Урэшце [зямляк] устаў, распакаваў свой пак, дастаў раманаўскі кажух, зімовую шапку — ды на сябе. Дубоўка.
распако́ўванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. распакоўваць — распакаваць.
распако́ўвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да распакавацца.
2. Зал. да распакоўваць.
распако́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да распакаваць.
распако́ўка, ‑і, ДМ ‑ўцы, ж.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. распакоўваць — распакаваць.
распако́ўшчык, ‑а, м.
Рабочы, які распакоўвае што‑н. Распакоўшчык пражы. Распакоўшчык медыкаментаў.
распа́л, ‑у, м.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. распальваць — распаліць.
2. Тое, што і распалка (у 2 знач.). [Віктар:] — Падрыхтуй ты чаго-небудзь сухога на распал. Маўр.
распалаві́нены, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад распалавініць.
распалаві́ніцца, ‑нюся, ‑нішся, ‑ніцца; зак.
Разм. Распасціся на дзве прыблізна роўныя часткі. З гаспадаровых рук узяў сякеру адзін з тых, што прывалакліся з Гансам, і на ўвесь мах гэтак секануў, што бюст [фюрэра] распалавініўся. Сабаленка. // перан. Адчуць унутраны разлад; раздваіцца. Гэтая справа [служба ў Хурса] паклала канец гарманічнасці Сёмкі Фартушніка. Ён тут распалавініўся надвае. Чорны.