расчляне́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. расчляняць — расчляніць.
расчлянёнасць, ‑і, ж.
Стан расчлянёнага. Расчлянёнасць рэльефу.
расчлянёны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад расчляніць.
расчляні́цца, ‑членіцца; зак.
Раздзяліцца на часткі.
расчляні́ць, ‑чляню, ‑членіш, ‑членіць; зак., што.
Раздзяліць на асобныя часткі. Расчляніць тэрыторыю. // Разбіць на асноўныя састаўныя элементы. Расчляніць вытворчы працэс.
расчляня́цца, ‑яецца; незак.
1. Незак. да раcчляніцца.
2. Зал. да расчляняць.
расчляня́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.
Незак. да расчляніць.
расчо́ска, ‑і, ДМ ‑сцы; Р мн. ‑сак; ж.
Грэбень для расчэсвання валасоў. Чалавек зняў з рукі плашч, .. дастаў з верхняй кішэні пінжака расчоску і правёў ёю некалькі разоў па рэдкіх пасівелых валасах. Пальчэўскі.
расчу́ленасць, ‑і, ж.
Стан расчуленага; усхваляванасць. [Хлопчык] паволі змаўкаў, сціха хліпаючы не столькі ад гора, колькі ад расчуленасці. Гарэцкі. Засталася расчуленасць, ціхая, трошкі як быццам хмельная радасць успамінаў, выразных да самай найменшай драбніцы. Брыль.
расчуле́нне, ‑я, н.
Тое, што і расчуленасць. І цяжка мне суцішыць і стрымаць Пачуцці, расчуленне, хваляванне! Дзяргай.