распява́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да распецца.
2. Зал. да распяваць.
распява́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак., што.
1. Незак. да распець.
2. Спяваць гучна, весела. — Ка мне йшлі дзяўчаты, Кветкі мае рвалі, Жніўныя, вясельныя Песні распявалі. Русак. Ля ракі распяваў салоўка. Сіняўскі.
3. Вымаўляць нараспеў. — Ну што ось гэта вы, хлопцы? — распяваючы кожнае слова, працягнуў .. [Сямён]. Шамякін.
распяка́нне, ‑я, н.
Разм. Дзеянне паводле знач. дзеясл. распякаць.
распяка́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак., каго-што.
Разм.
1. Рабіць каму‑н. суровую вымову. Па дарозе .. [Іван Мацвеевіч] часта спыняе машыну. На лесапілцы распякае нядбайных мужчын за тое, што ўсюды параскіданы каштоўны піламатэрыял. Хведаровіч.
2. Выклікаць у каго‑н. моцнае ўзбуджэнне, гнеў, раздражненне. Чыжык спыніўся. Злосць, а найбольш крыўда распякалі яго. Лупсякоў. Спакойны павучальны лад гаворкі Шкробата распякаў Насціну ганарыстасць. Мележ.
расп’я́нствавацца, ‑ствуюся, ‑ствуешся, ‑ствуецца; зак.
Разм. Пачаць моцна п’янстваваць.
распяра́званне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. распяразваць — расперазаць.
распяра́звацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да расперазацца.
2. Зал. да распяразваць.
распяра́зваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да расперазаць.
распя́ты, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад распяць.
распя́цца, разапнуся, разапнешся, разапнецца; разапнёмся, разапняцеся; зак.
Разм. Раскінуць рукі або крылы крыжам; раскінуцца. Сашка рвануў к сабе дзверцы і раптоўна адхіснуўся ад нечаканасці: бацька распяўся цераз усю машыну галавой у дзверцы, і на дробным яго твары ажывала і шырылася ветлівасць. Чорны. Распяўся кажан у падстрэшшы. Пугач вірлавокі дрэмле. Барадулін.