распако́ўванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. распакоўваць — распакаваць.
распако́ўвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да распакавацца.
2. Зал. да распакоўваць.
распако́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да распакаваць.
распако́ўка, ‑і, ДМ ‑ўцы, ж.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. распакоўваць — распакаваць.
распако́ўшчык, ‑а, м.
Рабочы, які распакоўвае што‑н. Распакоўшчык пражы. Распакоўшчык медыкаментаў.
распа́л, ‑у, м.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. распальваць — распаліць.
2. Тое, што і распалка (у 2 знач.). [Віктар:] — Падрыхтуй ты чаго-небудзь сухога на распал. Маўр.
распалаві́нены, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад распалавініць.
распалаві́ніцца, ‑нюся, ‑нішся, ‑ніцца; зак.
Разм. Распасціся на дзве прыблізна роўныя часткі. З гаспадаровых рук узяў сякеру адзін з тых, што прывалакліся з Гансам, і на ўвесь мах гэтак секануў, што бюст [фюрэра] распалавініўся. Сабаленка. // перан. Адчуць унутраны разлад; раздваіцца. Гэтая справа [служба ў Хурса] паклала канец гарманічнасці Сёмкі Фартушніка. Ён тут распалавініўся надвае. Чорны.
распалаві́ніць, ‑ню, ‑ніш, ‑ніць; зак., каго-што.
Разм. Раздзяліць прыблізна напалам. Моўчкі кожны [рабочы] распалавініў свой атрыманы капітал. Мурашка. У штабе арміі, што размясціўся часткова ў вёсцы, часткова ў лесе, у наспех абсталяваных бліндажах і ў крытых машынах, каманду распалавінілі. Хадкевіч.