Verbum

перацячы́, ‑цячэ; ‑цякуць; пр. перацёк, ‑цякла, ‑ло; зак.

Пераліцца з аднаго месца ў другое.

перачака́нены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад перачаканіць.

перачака́ніць, ‑ню, ‑ніш, ‑ніць; зак., што.

1. Адчаканіць нанава, іначай. Перачаканіць медалі.

2. Адчаканіць усё, многае.

перачака́ньвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да перачаканьваць.

перачака́ньваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да перачаканіць.

перачака́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што і без дап.

Прабыць дзе‑н., у якіх‑н. умовах і пад., чакаючы заканчэння чаго‑н. Прахожыя спыняліся тут, каб перачакаць спёку або схавацца ад дажджу. Чарнышэвіч. Дыміць туман. Мо лепш перачакаць, Пакуль зара не прыадчыніць дзверы? Танк. // Пачакаць некаторы час. — Давай крыху перачакаем, — параіў Лабановіч. Колас. Лазарэўская вырашыла перачакаць хвілін пяць, каб на адзіноце разабрацца ў сваіх пачуццях. Паслядовіч.

перача́лены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад перачаліць.

перача́ліць, ‑лю, ‑ліш, ‑ліць; зак., што.

Прычаліць нанава або да другога прычала. Перачаліць плыты.

перача́льванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. перачальваць — перачаліць.

перача́львацца, ‑аецца; незак.

Зал. да перачальваць.