раско́рпванне, ‑я, н.
Разм. Дзеянне паводле знач. дзеясл. раскорпваць — раскорпаць, раскарпаць.
раско́рпвацца, ‑аецца; незак.
Зал. да раскорпваць.
раско́рпваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да раскорпаць, раскарпаць.
раско́с, ‑а, м.
Спец. Распорка, якая ставіцца пад касым вуглом да гарызантальных або вертыкальных частак канструкцыі.
раско́сасць, ‑і, ж.
1. Касы разрэз вачэй.
2. Касавокасць, пры якой зрэнкі скіраваны ў бок ад носа.
раско́сы, ‑ая, ‑ае.
1. Які мае касы разрэз (пра вочы). Твар у жанчыны быў круглы, але невялікі; вочы па-татарску раскосыя, пад вачамі шырокія скулы. Чыгрынаў.
2. З раскосасцю (у 2 знач.). Раскосы чалавек.
раско́ўванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. раскоўваць — раскаваць.
раско́ўвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да раскавацца.
2. Зал. да раскоўваць.
раско́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да раскаваць.
раско́ўзаны, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад раскоўзаць.
2. у знач. прым. Слізкі, коўзкі. Пятро доўга ішоў раскоўзанай вуліцай паўз абшытыя шалёўкай прысадзістыя дамы. М. Стральцоў. Дзверы ў зямлянку былі нізкія. Спуск круты і раскоўзаны. Мыслівец.
3. у знач. прым. Раскіданы, растрэсены коўзаннем. Людзі з .. [фурманак] ціха паглядалі .. на раскоўзаную салому пад сабою. Чорны. Кандрат вельмі ж падазрона зірнуў на раскоўзаны ложак. Лобан.