раскі́дваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да раскі́даць.
раскі́дзісты, ‑ая, ‑ае.
1. Шырока раскінуты ў бакі. Сядзібу .. [Казачэнкі] аздабляе старая бяроза з раскідзістым, як шацёр, голлем. Навуменка. Грозна схіліўшы свае раскідзістыя рогі, .. [алень] з сілай ударыў імі аб зямлю і кінуўся да ворагаў. В. Вольскі. // З шырока раскінутымі галінамі (пра дрэва, куст). Цьмяна чарнелі паблізу абрысы дрэў, высокіх, вастраверхіх, і нізкіх, раскідзістых, якія ціха, але неспакойна шумелі. Мележ.
2. Раскінуты, размешчаны на вялікай прасторы. Мястэчка відаць адсюль як на далоні, — вялікае, раскідзістае, яно цягнецца праз усю раўніну ад лесу да лесу. Навуменка.
раскі́длівасць, ‑і, ж.
Разм. Уласцівасць раскідлівага; неашчаднасць, неэканомнасць.
раскі́длівы, ‑ая, ‑ае.
Разм. Неашчадны, неэканомны. Раскідлівая гаспадыня.
раскідны́, ‑ая, ‑ое.
1. Такі, які можна раскінуць, раскласці; раскладны. Раскідное крэсла.
2. Спец. Прызначаны для раскідання чаго‑н. Раскідная сеялка.
3. Спец. Які робіцца шляхам раскідання, рассейвання. Раскідная сяўба. Раскідное ўнясенне ўгнаенняў.
раскілза́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад раскілзаць.
раскілза́цца, ‑аецца; зак.
Вызваліцца ад закладзеных у рот цугляў. Конь раскілзаўся.
раскілза́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго.
Вызваліць ад укладзеных у рот цугляў. Антон саскочыў, раскілзаў каня, а сам сышоў да вады, памыў твар і напіўся з крынічкі. Савіцкі.
раскі́лзвацца, ‑аецца; незак.
1. Незак. да раскілзацца.
2. Зал. да раскілзваць.
раскі́лзваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да раскілзаць.