Verbum

перано́счык, ‑а, м.

1. Той, хто пераносіць што‑н.

2. Перадатчык якой‑н. хваробы, інфекцыі. Пераносчык заразы. // перан. Распаўсюджвальнік якіх‑н. ідэй, поглядаў і пад. І адначасова [Лотр] з болем адчуваў, што сам ён — толькі пераносчык чужых думак, што ён ніколі не здолее да канца развіваць іх і рабіць з іх такія далёкія, канчатковыя высновы, што ён — твар царквы, але ніяк не сэрца, не розум, не зброя яе. Караткевіч.

перано́счыца, ‑ы, ж.

Жан. да пераносчык.

перано́шаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад перанасіць.

•••

Ношаны і пераношаны — вельмі стары, зношаны.

перано́шваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да перанасіць.

перанумарава́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад перанумараваць.

перанумарава́ць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак., што.

1. Паставіць другі, новы нумар, панумараваць нанава, іначай.

2. Панумараваць усё, многае. Перанумараваць старонкі рукапісу.

перанумаро́ўвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да перанумароўваць.

перанумаро́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да перанумараваць.

пераны́ць, ‑ныю, ‑ныеш, ‑ные; зак.

Разм. Паныўшы некаторы час, кончыць ныць. Няхай лепш у адзіноце пераные душа. Кулакоўскі.

пераню́хацца, ‑аецца; зак.

Разм. Абнюхаць адзін другога. Перанюхаліся сабакі.