расчу́хваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да расчухаць.
расчу́ць, ‑чую, ‑чуеш, ‑чуе; зак., каго-што.
Разм. (звычайна з адмоўем). Выразна, дакладна пачуць. Пятрусь яшчэ нешта сказаў, але крык Жарты заглушыў яго, і Зося не расчула. Гартны. Калгаснік прамаўчаў, бо, мусіць, не расчуў пытання. Кулакоўскі.
расчына́цца, ‑аецца; ‑аемся, ‑аецеся, ‑аюцца.
Незак. да расчацца.
расчына́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да расчаць.
расчыне́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. расчыняць — расчыніць.
расчы́нены, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад расчыніць.
расчыні́цца, ‑ніцца; зак.
Адчыніцца (пра дзверы, акно, века і пад.). Лабановіч падышоў да перагародкі і штурхануў дзверы, яны з шумам расчыніліся. Колас. Расчыніліся дзверцы, у аўтобус хлынула свежае паветра з нейкім мяккім халодным пахам. Адамчык.
расчыні́ць, ‑ню, ‑ніш, ‑ніць; зак., што.
Адчыніць што‑н. зачыненае, зрабіць даступным унутранасць чаго‑н. Расчыніць хату. □ Сцёпка паважна расчыніў чамадан і выняў адтуль вялікую суконную хустку — гасцінец для маткі. Колас. // Адчыніць, расхінуць (створкі, дзверцы і пад.). Расчыніць вароты. □ Гарачыня прымусіла расчыніць вокны і дзверы. Чарот. Як толькі шафёр расчыніў пярэднія дзверы, людзі .. адзін за адным спакойна заходзілі ў аўтобус. Янкоўскі.
расчыня́цца, ‑яецца; незак.
1. Незак. да расчыніцца.
2. Зал. да расчыняць.
расчыня́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.
Незак. да расчыніць.