Verbum

расчака́ньванне, ‑я, н.

Спец. Дзеянне паводле знач. дзеясл. расчаканьваць — расчаканіць.

расчака́ньваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да расчаканіць.

расча́лены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад расчаліць.

расча́ліць, ‑лю, ‑ліш, ‑ліць; зак., што.

Устанавіць і ўтрымаць у пэўным становішчы пры дапамозе расчалак (у 2 знач.).

расча́лка, ‑лкі, ДМ ‑лцы, ж.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. расчальваць — расчаліць.

2. Р мн. ‑лак. Стальны трос, дрот, якія адцягваюць што‑н. у якім‑н. кірунку. Камісія высветліла: калона ўпала таму, што былі змяты расчалкі — стальныя тросы, якімі мацавалася яна да зямлі. Дадзіёмаў.

расча́льванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. расчальваць — расчаліць.

расча́львацца, ‑аецца; незак.

Зал. да расчальваць.

расча́льваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да расчаліць.

расчапі́цца, ‑чапіцца; зак.

Раз’яднацца, адчапіўшыся адно ад другога. Вагоны расчапіліся.

расчапі́ць, ‑плю, ‑чэпіш, ‑чапіць; зак., што.

Раз’яднаць, адчапіўшы адно ад другога, развесці што‑н. счэпленае. Расчапіць састаў. Расчапіць вагоны. □ Замест таго каб расчапіць дрот каля калка, хлопец лёгка падняў веласіпед і пераставіў яго на другі бок загарадзі. Дамашэвіч.