Verbum

зло, ✂, н.

1. Усё шкоднае, благое; проціл. дабро.

   • Рабіць з. каму-н.
   • Адплаціць злом за дабро.

2. Бяда, няшчасце, непрыемнасць.

   • Знайсці віноўніка, што прычыніў такое з.

3. Прыкрасць, злосць (разм.).

   • З. ўзяло.

злоба, ✂, ж.

Тое, што і злосць (у 1 знач.).

◊

• Злоба дня — тое, што асабліва актуальнае, важнае сёння.

злодзей, ✂, м.

1. Той, хто крадзе, займаецца крадзяжом.

   • Злавіць злодзея.

2. Ужыв. як лаянкавае слова (разм.).

   • Што ж ты, з., тут натварыў!

|| ж. зладзейка, ✂.

|| прым. зладзейскі, ✂.

зложніца, ✂, ж. (спец.).

Форма, якая запаўняецца расплаўленым металам для атрымання злітка.

злом, ✂, м.

1. Месца пералому, разлому.

2. Круты паварот.

   • З. ракі.

◊

• На злом галавы (разм.) — тое, што і на скрут галавы (гл. скрут).

зломак, ✂, м.

1. Непрыгодная, паламаная рэч або адламаны кавалак чаго-н.

2. Пра слабага, надарванага чалавека (звычайна з адмоўем; разм.).

   • Бацька дужы, і сын не з.

злоснік, ✂, м.

Чалавек, які мае зло на каго-н., вораг.

• Сябры і злоснікі.

|| ж. злосніца, ✂.

|| прым. злосніцкі, ✂.

• Злосніцкія нагаворы.

злосны, ✂.

1. Поўны злосці, нядобразычлівасці.

   • З. паклёп.
   • Злосныя намеры.

2. Сярдзіты, куслівы, злы (пра жывёл).

   • З. сабака.

3. Свядома нядобрасумленны.

   • З. банкрут.

4. Закаранелы ў чым-н. заганным.

   • З. парушальнік дысцыпліны.

|| наз. злоснасць, ✂.

злосць, ✂, ж.

1. Пачуццё варожасці, жаданне прычыняць зло.

   • Не мець злосці на каго-н.

2. Пачуццё гневу, раздражнення.

   • Гаварыць са злосцю.
   • З. разбірае каго-н.

злоты, ✂, м.

Грашовая адзінка ў Польшчы.