Verbum

глузд, ✂, м. (разм.).

Розум, развага; мазгі.

• Варочаць глуздамі.

◊

• 3 глузду з’ехаць (разм.) — страціць розум, звар’яцець.

глум, ✂, м.

1. гл. глуміць.

2. Пра што-н. папсаванае, марна страчанае.

   • Многа сена пайшло ў г.

глуміцца, ✂; незак. (разм.).

1. Марна траціцца, псавацца.

   • Цяжка глядзець, як глуміцца дабро.

2. Здзекавацца, кпіць, насміхацца.

   • Г. з дзіцяці.

|| зак. зглуміцца, ✂.

|| наз. глум, ✂ і глумленне, ✂.

глуміць, ✂; незак. (разм.).

Марна траціць, псаваць.

• Г. дабро.

|| зак. зглуміць, ✂.

|| наз. глум, ✂ і глумленне, ✂.

глупства, ✂, н.

Што-н. нязначнае, дробязнае.

• Не варта гаварыць пра г.

◊

• Вярзці глупства (разм. неадабр.) — гаварыць недарэчнасці.

глухаваты, ✂.

Часткова пазбаўлены слыху; які недачувае.

глуханемата, ✂, ж.

Адсутнасць слыху і здольнасці гаварыць.

глуханямы, ✂.

Пазбаўлены слыху і здольнасці гаварыць.

глухата, ✂, ж.

Поўная адсутнасць або частковы недахоп слыху.

глухі, ✂.

1. Пазбаўлены слыху.

   • Г. чалавек.
   • Падручнікі для глухіх (наз.).

2. перан., да чаго. Неспагадлівы, раўнадушны.

   • Г. да чужых патрэб.

3. Прыглушаны, невыразны.

   • Г. трэск.
   • Піяніна гучыць глуха (прысл.).

4. Густы, цёмны, непралазны.

   • Г. лес.

5. Ціхі, які знаходзіцца ў глушы; пустынны.

   • Г. завулак.

6. перан. Позні.

   • Глухая восень.
   • Глухая поўнач.

7. Без адтулін, суцэльны.

   • Глухая сцяна.

◊

• Глухі зычны — які вымаўляецца без удзелу голасу (спец.).