Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
авклмнопртухчыэ-
аоуыэ

шчэпа, ✂, ж.

  1. Чаранок высокагатунковага дрэва, які ўстаўляецца ў расшчэпленую частку расліны для прышчэпкі.

  2. Прышчэпленая расліна.

|| прым. шчэпавы, ✂.

шчэпка, ✂, ж.

Тонкая пласцінка, адколатая па слаі дрэва.

  • Яловыя шчэпкі.
  • Худы як ш.

шчэрыцца, ✂; незак.

Скаліцца, аскальваць зубы.

|| зак. ашчэрыцца, ✂.

шчэрыць, ✂; незак.

Скаліць, аскальваць.

  • Ш. зубы.

|| зак. ашчэрыць, ✂.