Verbum

мясцовасць, ✂, ж.

1. Пэўная прастора на зямной паверхні.

   • Гарыстая м.

2. Край, раён, акруга.

   • Сельская м.

мясцовы, ✂.

1. Звязаны з пэўнай мясцовасцю, уласцівы гэтай мясцовасці.

   • Мясцовыя гаворкі.
   • М. час.

2. Не агульнадзяржаўны, а які дзейнічае толькі ў межах пэўнай тэрыторыі.

   • Мясцовыя Саветы дэпутатаў.

3. Не прыезджы, а тутэйшы, які жыве ў пэўнай мясцовасці; не прывазны.

   • Мясцовыя жыхары.
   • Мясцовыя тавары.

4. Не агульны, які пашырае сваё дзеянне толькі на частку чаго-н. цэлага.

   • Мясцовае запаленне.

мята, ✂, ж.

Духмяная расліна, якая выкарыстоўваецца ў медыцыне, парфумерыі і харчовай прамысловасці.

|| прым. мятны, ✂.

• М. пах.

мятла, ✂, ж.

Прадмет гаспадарчага ўжытку для падмятання ў выглядзе насаджанага на палку пучка звязаных галінак.

◊

• Гнаць мятлой (разм.) — груба выдаляць каго-н.

• Пад мятлу (вымесці, вычысціць, з’есці) (разм.) — начыста, без астатку.

|| памянш. мяцёлка, ✂.

|| прым. мяцельны, ✂.

мятлік, ✂, м.

1. Матылёк (разм.).

   • М. сеў на кветку.

2. Травяністая расліна сямейства злакавых.

   • М. лугавы.

мятлісты, ✂.

Такі, як мяцёлка, пышны.

• М. авёс.

мятліца, ✂, ж.

Шматгадовая расліна з суквеццем у выглядзе мяцёлкі.

• Зарадзіла м. — хлебу палавіца (прыказка).

|| прым. мятлічны, ✂, -ая, -ае.

мятлішча, ✂, н.

Палка, на якую насаджваецца мятла.

мятлюг, ✂, м.

Тое, што і мятліца.

мяўкаць, ✂; незак.

Пра катоў: крычаць, утвараючы гукі «мяў».

|| аднакр. мяўкнуць, ✂.

|| наз. мяўканне, ✂.