Verbum

хлыст​¹, ✂, м.

1. Спілаванае дрэва з верхавінай, ачышчанае ад сукоў (спец.).

2. Тонкі, гнуткі дубец, пруцік.

|| памянш. хлысцік, ✂.

|| прым. хлыстовы, ✂.

хлыст​², ✂, м.

Паслядоўнік хлыстоўства.

|| ж. хлыстоўка, ✂.

хлыст​³, ✂, м.

Тое, што і хлюст.

хлыстаць, ✂; незак.

Тое, што і хвастаць.

|| аднакр. хлыснуць, ✂.

|| наз. хлыстанне, ✂.

хлыстоўства, ✂, н.

Адзін з напрамкаў сектанцтва, так званыя духоўныя хрысціяне.

|| прым. хлыстоўскі, ✂.

хлыстоўшчына, ✂, ж.

Тое, што і хлыстоўства.

хлюпат, ✂, м. (разм.).

Гукі, якія ўтвараюцца пры пераліванні, хлюпанні вады.

хлюпацца, ✂; незак. (разм.).

Плюхацца (у гразі, вадзе).

|| наз. хлюпанне, ✂.

хлюпаць, ✂; незак. (разм.).

1. Утвараць характэрныя гукі, падобныя на хлюпат (пра ваду, вадкасць).

   • Пад нагамі хлюпала вада.

2. Рухацца, ісці па чым-н. вязкім, гразкім, утвараючы такія гукі.

   • Х. па гразі.

3. Плакаць, усхліпваючы.

4. З шумам, часта ўцягваць носам паветра пры насмарку, плачу.

   • Х. носам.

|| аднакр. хлюпнуць, ✂.

|| наз. хлюпанне, ✂.

хлюпік, ✂, м. (разм.).

Бязвольны, нікчэмны, маладушны чалавек.

• Нікчэмны х.